Turkije

In september 1990 belandde ik bij mijn eerste vakantie in Turkije bij toeval in Gazipasa. Ik had al gelijk gezien dat die toeristische trekpleisters van de Turkse Riviera aan mij niet besteed zijn. Van Antalya tot en met Alanya strekt zich een hoeveelheid beton uit á la Benidorme. “Verder, verder wil ik” legde ik de verbaasde buschauffeur uit. “Maar daar is niks, geen hotel, geen restaurants” zei hij “nou ja, in Gazipasa is wel een pensionnetje”. En zo belandde ik in Gazipasa, via een prachtig slingerende weg langs bananenplantages hoog boven de Middellandse Zee. En ik bleef er terugkomen, ieder jaar weer, kocht een stukje grond en bouwde er mijn eigen vakantiehuis.

Minstens 2 maanden per jaar verblijf ik daar, kan me inmiddels redelijk redden met de taal en heb me een plekje binnen de dorpsgemeenschap veroverd. En ik kreeg zo een aardig kijkje op deze andere cultuur, inspiratie voor “Turkse brieven” voor het thuisfront. Hoe gaat men om met lief en leed, de impact van hechte familiebanden die soms steunend dan weer inperkend zijn en de andere positie van man en vrouw.

Dit nieuwsgierig kijken naar het leven van alledag had uiteraard ook zijn effect op mijn professionele ontwikkeling. Mijn scriptie, samen met Mirjam Soons, in oktober 1992 in het kader van de Cursus voor Gezins-en relatietherapie had dan ook als onderwerp: “Praten met een migrantengezin”
…In gesprek met een migrantengezin merk je dat “bijna alles anders’ is. Wat is normaal, wat is afwijkend, wanneer is er sprake van een psychiatrische stoornis ? De vragen die we stellen lijkt het gezin niet te begrijpen en de antwoorden die we krijgen begrijpen wij niet…

In deze scriptie hebben we gepoogd de gezinslevenscyclus van het turkse en marokkaanse gezin te beschrijven volgens de indeling die Carter en Mc Goldrick hebben gegeven voor het westerse gezin. (The changing in family life -B.Carter & M.McGoldrick 1989).

Maar niet alleen IK was nieuwsgierig naar de Turkse cultuur, mijn vrienden daar wilden weten hoe wij in Holland zorgden voor onze psychisch gehandicapte kinderen en vroegen mij mee te helpen een kinderhuis te realiseren in Gazipasa (periode 2004-2007)

Al die jaren was ik in mijn werk gericht op de KOPPgezinnen, waaronder natuurlijk ook veel gezinnen uit andere culturen, zie Emine. De ervaringen opgedaan in Gazipasa hebben mij geinspireerd tot het ontwerpen van het Twee-culturen Gezinsconsult.
Deze nieuwe methode beoogt een beter begrip van deze specifieke doelgroep zodat deze gezinnen uit andere culturen toegankelijker worden voor hulp vanuit onze hollandse instellingen.