terug

Het verhaal van Emine

oktober 2003

Emine en haar ouders

Emine is 11 jaar –ze woont in Gazipasa , een kleine provincieplaats aan de Turkse zuidkust- ze heeft een broer van 17 – die gaat naar het lyceum – maar Emine kon niet eens naar de basisschool toen ze 7 jaar oud was.
Toen ze nog heel klein was merkten haar ouders al dat ze anders was –
Ze ging niet praten wat ze ook probeerden – en ze ging pas lopen toen ze 4 jaar oud was – en bang was ze, altijd maar bang – als er vreemden binnen kwamen verstopte ze zich heel snel – en als dat niet lukte verstopte ze in ieder geval haar gezicht achter haar handen.

Emine had de voortdurende zorg en bescherming nodig van haar ouders
om te voorkomen dat ze gevaar liep of heel angstig werd. Haar ouders zagen verdrietig toe hoe zij zich niet ontwikkelde.

Totdat zij op haar 8e jaar naar het ‘ÖZEL EĠITIM ve REHABILITASYON MERKEZI’ ging, een centrum in Alanya waar zwakbegaafde, gehandicapte en/of autistische kinderen worden behandeld door een team bestaande uit leraren, psycholoog, maatschappelijk werker, fysiotherapeut, logopedist, aktiviteitentherapeut en psychiater.

Psychologe en maatschappelijk werker in het Centrum

Daar krijgen kinderen een programma aangeboden gericht op het ontwikkelen van hun mogelijkheden en ouders leren hoe zij met de handicap van hun kind kunnen omgaan, net zoals wij dat doen in Nederland. Onder leiding van pedagogen leren de kinderen in een groep met elkaar om te gaan. De volksdansleraar stimuleert hun sociale aktiviteit nog verder. Bij tekenles en handarbeid wordt hun handvaardigheid geoefend en hun fantasie ontwikkeld.
Sport, fysiotherapie en logopedie richten zich op hun fysieke ontplooing.
En ook de computer ontbreekt niet : kinderen maken kennis met de technologie van de computer en kunnen met behulp van een CD-rom hun eigen lesprogramma volgen.

In Turkije wordt de zorg niet gesubsidieerd door de overheid
Emine had geluk dat haar vader, gepensioeneerd bij de overheid, een verzekering had die de behandeling betaalde – 70 miljoen Turkse Lira = 42 Euro voor 2 middagen behandeling – zeg maar ruim 160 euro per maand–
een enorm bedrag wat de meeste mensen in Turkije niet kunnen opbrengen.

Al snel bleek de behandeling aan te slaan- Emine vond het er geweldig – haar vader bracht haar 2 keer per week met de dolmuş naar Alanya, kuierde wat rond als zij haar lessen kreeg – Emine begon heel voorzichtig wat woorden te leren bij de logopediste – in de groep verdween haar angst en maakte plaats voor een opgetogen blij humeur waarmee ze andere mensen tegemoet ging treden – van tijd tot tijd komen haar ouders praten over haar vorderingen en hoe ze thuis er mee kunnen omgaan. Emine zou wel elke dag naar het Centrum willen.

Kübra

Nu, 3 jaar later , spreken haar ouders hun enorme blijdschap uit over wat er met hun dochter tot stand is gebracht. Zij weten dat Emine nooit beter zal worden maar nu kunnen ze, hoe simpel ook, kontakt met haar maken en zien ze een gelukkig kind.

De 11-jarige Kübra kan niet naar het Centrum. Haar ouders kunnen dit geld niet betalen en ook zijn ze niet verzekerd.
Kübra kan niet praten – op haar 5e begon ze met lopen – sinds een jaar is ze een beetje zindelijk In haar gedrag is zij heel wild en onberekenbaar, kan geen moment stil zitten – moeder moet haar voortdurend corrigeren – en ze staat er grotendeels alleen voor – haar man werkt lange dagen in de tuinbouw – Kübra luistert wel heel goed naar haar 17- jarige broer maar die zit op het lyceum en is veel weg Kübra weet niet hoe ze moet spelen en Heeft dus ook geen kontakt met andere kinderen

Omdat er met Kübra niks te beginnen valt , loopt moeder maar hele dagen met haar rond – maar ze kan bij niemand op visite gaan – bang als ze is dat anderen het wilde gedrag van Kübre haar kwalijk zullen nemen – en er is ook niemand die even de zorg over kan nemen zodat moeder eens even kan ontspannen – moeder voelt zich erg geisoleerd.

Veli Bicak en moeder

Hetzelfde geldt voor Veli Bicak en zijn familie – Veli is 8 jaar oud- al heel jong werd het duidelijk dat er neurologische problemen waren – hij had een afwijkende schedel – hij kan niet praten, hij is niet zindelijk en vanaf zijn 4e jaar pas kan hij lopen – en dat doet hij dan ook – de hele dag dag springt hij van de ene hoek naar de andere en gunt zijn ouders en oudere broer en zus geen moment rust – door te wijzen kan hij goed duidelijk maken wat hij wil en krijst als hij zijn zin niet krijgt.

Ook deze ouders, eenvoudige landarbeiders, hebben niet het geld om hem naar het Centrum te sturen. Er zit niets anders op dan zich neer te leggen bij de situatie.
Een opvanghuis in Gazipasa? – aandacht en behandeling voor hun kind? Het klinkt de ouders van Kübre en Veli als de mooiste muziek in de oren.