terug

Gazipasa2

3 juli 2001

De voorbereiding op een groepsverblijf op de yayla blijkt toch meer tijd te vragen dan ik dacht – iedereen is altijd erg enthousiast en natuurlijk wil iedereen helpen maar .. voortdurend lopen afspraken anders – ik hoef alleen maar een paar sleutels op te halen van een aantal huisjes – 4 weken geleden ben ik begonnen dit te regelen -” natuurlijk, kom langs ” en daar ga ik dan met vriendin Zuhal – en “natuurlijk – ga even zitten “- en het duurt maar en het duurt maar – want zitten (in het turks oturmak) is niet voor even – daar hoort eten bij en praten, veel praten – uit mijn ervaring met familiegesprekken weet ik dat je bij Turken nooit direct een vraag stelt – eerst een gesprek er omheen -na een uur, twee uur – eindelijk – natuurlijk krijg ik de sleutel – waar die is ?- ach jee, dat is nou jammer – die heeft Hassan nog in zijn zak -dus morgen maar – Van die dingen dus en niet één keer maar vele keren!!!!
Diegenen onder jullie die mij goed kennen, weten dat ik hard gesleurd heb om een project binnen de gezondheidszorg van de grond te krijgen – déja-vu momenten zijn me hier dan ook niet vreemd – maar wel met het grote verschil dat iedereen hier zo vrolijk erbij blijft lachen – en dat er toch ineens onverwacht van alles mogelijk blijkt te zijn – en verder de zon schijnt zo heerlijk dus ben ik ook eerder geneigd te denken: ach dat kan morgen ook wel. – maar ik ben een volhouder (of koppig mag je ook zeggen ) – ik blijf nieuwsgierig of het me gaat lukken.
Morgen gaan we – inşallah denk ik nu echt – even naar een koelere plek – het is 36 graden maar wel met een fris windje – turken en hollanders hebben één ding gemeen – ze kankeren voortdurend over het weer – je hoort niet anders – ” Uff , ne sıcak – Allahallah !!! ( godallemachtig wat warm) – maar ik vind het nog steeds plezierig.

7 juli 2001
Een week later en zowaar heel wat ervaringen rijker – we gingen dus echt naar de yayla die maandag – MET sleutels van 2 huisjes die ook nog eens heel aardig blijken te zijn – de ene is echt luxe met douche en warm water – de andere iets simpeler – plaats voor ieder 4 personen –
De yayla is nu meer bevolkt – ook hier wordt veel “ge-oturmakt-t” op geriefelijke met veel kussens ingerichte houten balkons – even yoghurt halen is dan ook een sociaal gebeuren – ook Döndü van de winkel is er weer – zij wil graag in september het echte turkse brood voor ons bakken – Zuhal gaat voor het eten zorgen en Mehmet wil met ons de bergen intrekken –

Yaylageit

Nee maar – het begint er op te lijken – die paar wandelingen, 3 a 4 uur, waren heel plezierig – de zon brandt fel maar zweten doe je hier nauwelijks – het is een droge hitte – en weer geniet ik van de prachtige vergezichten vanuit deze woeste hoogtes – en van de siesta erna.
Als ik na een paar dagen weer de rit van 45 km naar beneden maak ( hoogteverschil van 2300 m), dit keer alleen, voel ik me uiterst tevreden – lekker hard de muziek aan – mijn nieuwe favoriet Zara uit Oost Turkije heeft een warme stem en ik kan maar niet genoeg krijgen van al die melancholieke liedjes terwijl ik voorzichtig afdaal over een hobbelige weg vol keien en gaten – na een uur bereik ik het dorp Sugözü – daar een kopje thee in de schaduw want het wordt steeds warmer – de weg verder is geasfalteerd en na een uur rijd ik het stoffige Gazipasa binnen –
Even later drijf ik in zee – dromerig tuur ik naar die verre bergkammen waar ik zo kort daarvoor nog gelopen heb – de temperatuur van het zeewater en het hoge zoutgehalte laten je bijna geloven in een heerlijk bedje te liggen – zo is het leven goed
Wie weet met wie ik deze tocht op 8 september opnieuw ga maken – wij zijn er klaar voor!!!!!