Ontwikkelings boom

Als een boom die zich steeds verder vertakt maar zijn kern behoudt, zo heeft ook mijn visie en werkwijze rond ouderschap zich door de jaren heen ontwikkeld.

Vanaf 1968 tot heden bestaat mijn werk vooral uit luisteren naar en praten met gezinnen, ouders, kinderen, grootouders en belangrijke anderen. Waarover? Over wat er aan de hand is en hoe het nu verder moet…

1968-1971 1971-1988 1988-2001 2002-2011 2010-2015
Mondriaan, De rode boom, 1908

1968 – 1971 Stichting Joods Maatschappelijk Werk
Hier heb ik vooral leren luisteren naar onomkeerbaar leed binnen families voor wie ik samen met mijn collega's in onze sociale actie gericht op de politiek, een bijgedrage heb geleverd aan een verbeterde regeling voor oorlogsslachtoffers.

1971 – 1988 Beth Palet, opvangcentrum voor alleenstaande ouders en kinderen, later opgegaan in de huidige instelling Altra.
Door het werken met deze moeders en jonge kinderen is mijn belangstelling ontstaan voor een systeemaanpak. Ouderschap is niet altijd makkelijk, zeker niet als je sociale en/of psychische problemen hebt, of verslaafd bent. En toch wil je een goede ouder worden. Het meedenken en meezorgen voor ouder en kind en ook weer loslaten als de ouder “op orde” is, ben ik blijven zien als de rode draad in mijn werk.

1988 – 2001 Valeriuskliniek, afdeling Opname (onderdeel van de huidige GGZinGeest)
Zo ook in de Valeriuskliniek. Gesteund door extra opleiding: (Rino-opleiding voor Relatie-en Gezinstherapie in 90- 92) hield ik de rode draad vast en zocht naar een verbinding tussen Jeugdhulpverlening en Psychiatrie. Dit resulteerde in '97 in het opzetten van het Moeder-Kind Project Psychiatrie, opname en behandeling van moeder en kind: moeder op de Opname afdeling, kind in de crisisgroep van toenmalig AFRA-Boddaert. Zie artikel: Het moeder-kind project psychiatrie. Door reorganisatie is dit project weer verdwenen.
Door de gezamenlijke behandeling van psychiatrie en jeugdhulpverlening was het mogelijk in een vroeg stadium een gezinstaxatie te maken: kan deze moeder met aanvullende hulp en inzet familie verder met haar kind of dient de basale zorg overgenomen te worden en wordt zij een bezoekende moeder. Zie artikel Psychotisch - en toch…?

2002 – 2011
Over naar de afdeling Jeugd waar ik de kans kreeg om het werken met gezinnen te intensiveren. Door de ervaring opgedaan in de Valeriuskliniek waren het vooral de ouders met psychiatrische problemen: de z.g. KOPPgezinnen. KOPP is al geruime tijd een ingeburgerde term in de hulpverlening en staat voor de afkorting: “Kinderen van Ouders met Psychiatrische Problemen“. Samen met collega Sjaak Leijser – www.leijserinstituut.nl - werd ik in september 2008 KOPPconsulent – een samenwerkingsproject van de GGZinGeest van de afdelingen Volwassenenzorg, Preventie en Jeugd om KOPPgezinnen en hun hulpverleners bij te staan in deze gecompliceerde problematiek. Door onze ervaringen als KOPPconsulent zijn wij KOPP gaan betitelen als: Kwetsbaar Ouderschap en Psychiatrische Problemen. Veel van deze KOPPgezinnen komen uit andere culturen. In Amsterdam-Nieuw West met name Marokkaanse en Turkse gezinnen. Geinspireerd door mijn jaarlijks terugkerend verblijf sinds '90 in mijn vakantiehuis in Turkije – zie Turkije kwam ik tot de opzet van het Twee-culturen Gezinsconsult, waar ik met een kleine groep hulpverleners zelf afkomstig uit andere culturen, experimenteer om de methodiek vast te leggen - zie artikel Draaiboek in wording.

Van 2010 tot 2015
Gestart als zzper en ik werd ingehuurd door de GGZ, Opvoedpoli en Kabouterhuis. Ook als deskundige Ouderschap bij Conferenties van Eigen Kracht.